Wiskunde (lees: Piskunde), waarom vinden mensen dit interessant? Ik kan mij echter niet voorstellen dat mensen het leuk vinden om zich met wiskunde bezig te houden. Ik ben al blij als ik m'n hoofdstuk over kansberekeningen snap! Oké, ik moet toegeven: Als ik me in mijn wiskunde verdiep en ik mij er echt écht écht op stort, vind ik het stiekem ook wel een beetje interessant. Met de nadruk op een beetje! Want neem nu al die kwadraten en x en y formules. A² + B² = C² tja, dat snap ik dan óók nog wel. Ook moet ik toegeven dat wiskunde lang niet zo saai is als ik dacht, met de nodige lachbuien en spelletjes op m'n Grafische Rekenmachine kom ik echt die drie kwartier wiskunde wel door. Een andere beste vriend tijdens mijn wiskunde lessen is mijn iPod nano, ja, daar kan ik het echt het allerbest mee vinden! Ik let echter niet op en loop vreselijk achter, maar dat terzijde. Die docent wiskunde van mij kan er toch niets van. Al denkt-ie daar zelf anders over.

Elke keer als de bel gaat, dank ik mijn iPod weer van harte dat-ie mij wilde vergezellen tijdens die drie kwartier Hel. Het liefst wil ik hem zoenen, zoveel mogelijk. Wel een beetje genânt bedenk ik me wanneer ik mij al bijna op hem stort. Snel kijk ik om me heen of niemand het gezien heeft. Thank God, nobody saw it! Snel stop ik mijn Best Friend Forever zorgvuldig in het voorvakje van m'n tas en haast me de klas uit, weg uit dat stink lokaal, weg van die stink leraar. Want my God, wat een ouderwetse man is dat! Nouja, ouderwets misschien niet; hij heeft een iPod Touch van, ik denk wel, 10000 GB! (oké, dat is wel erg overdreven haha)

Tijdens wiskunde lessen lach ik altijd en alleen ik weet waarom. Mijn leraar denkt dat ik het gewoon zó leuk vind dat ik erom moet lachen. Maar nee, de werkelijkheid is anders. Ik lach omdat ik weet dat het bijna tijd is. Die drie kwartier zijn bíjna om, bíjna!

Dan gaat de bel. Eindelijk ben ik bevrijd! Yeah. Maar helaas moet ik me weer gaan concentreren op de volgende drie kwartier. Dat gaat wel lukken.

Wiskunde, tja... Het blijft een onbegrijpelijk vak.

Ouders. Soms een hel en soms kun je niet zonder ze. Dat soort ouders heb ik dus. De ene keer hoor je alleen maar: ,,Heb je nog huiswerk? Ga je wel even aan de gang dan." Eigenlijk niet eens een vraag, maar gewoon een bevel. Maar mijn ouders kunnen ook heel lief zijn hoor. Neem zo'n dag als vandaag. Ik kom uit school en het eerst wat m'n moeder doet, is mij een hele dikke zoen geven. Lief of lief? Ze pakt zelfs drinken voor me en ze zegt: ,,Als je iets lekkers wilt, pak je het maar." Nou, dat laat ik me dus geen tweede keer zeggen.

Ik hou het kort, ik ga weer aan m'n huiswerk. Want wil ik over naar 5 HAVO, moet ik goede cijfers halen en aangezien mijn afgelopen rapport zeker niet denderend is, moet ik aan de bak.

Aju.

X Miek